دو ماهي قرمز كوچولو گرفته ايم تا باهم بعد از تمام شدن تعطيلات عيد آزادشان كنيم. يكي از ماهي ها در خانه من و ديگري در خانه او.

    من ماهي ام را توي تنگي توي اتاقم گذاشته ام تا هر وقت مي خوابم يا مي نويسم يا مي خوانم، چشمم به ماهي ام بيفتد و با او حرف بزنم و يادم نرود كه روزي يكبار عوض كنم آب ماهي را.

    جفت ماهي كه در خانه اوست، توي تنگ مي‌چرخد تنها. او تا آخـر تعطيلات رفته سفـر بخير كه هـوايي به سرش بخورد و  ماهي اش تنهـا با آب باز و بسته مي كند دهانش را.

    بعد از تمام شدن تعطيلات او هم مي آيد و باهم مي رويم كه ماهي هايمان را رها كنيم توي درياچه اي در حومه شهر تا ماهي ها آزادانه دم تكان بدهند و بچرخند دنبال هم. دور تا دور اين درياچه مصنوعي ميله هاي تيز و بلندي كشيده شده كه بايد من هر دو ماهي را نگه دارم تا او از روي ميله ها بپرد آن طرف و آن وقت هر دو ماهي را به او مي دهم تا او كه آن طرف ميله هاست آزادشان كند. آب درياچه در نور شب، سياه است و ماهي ها تا پا به درياچه مي گذارند، در اعماق

                    ما

                        ناپديد

          مي شوند

و

        ديگر

            نمي دانيم

              كجاي

         اين

          درياچه

                 فرو

      رفته اند.

 

---

وقتم کن که بگذرم

برج حمل، شب اول، داستان سوم (ادامه)
لیلا صادقی

این مطلب را به اشتراک بگذارید

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

نام:

ایمیل: