ترجمه مقالات

ای شعر فارسی من دیرم است - سمیرا کرمی

 

سمیرا کرمی

                                                                          تقدیم به قلب طپنده شعر استاد شفیعی کدکنی 

قافیه تنگ بود و دلم تنگ و زبان تنگ

تا لب باز می­کردم که تنم

قافیه می آمد که منم

                    مفعولی می شدم در تو

                                       که زمینت سعدی

                                           و مولوی آسمانت

                                              و حافظ سر در هوا و پا در زمینت

                                                               دیگر که بودم منی که

                                                      از حمله ی تیزرها و نشانه ها و خبرها زخمی­ام

                                                        من از تیترها تیر خورده مولفی مرده ام

                                                                                         لای روزنامه غذا می خورم 

                                                                                          در مترو بیدار می شوم

                                                                                                   و باز دیر می رسم

                  من دیرم است ای شعر فارسی

                                                       آشفته است دستار مولوی و یقه ی آهار می خواهد

چشمش به غمزه نمی کشد که عینک آفتابی می دارد

                                    تننا یا هو بگویم

                                                 هزار آی دی یاهو می آید

                                                           ای شعر فارسی من هم زلف آشفته می خواستم

                                                                                                  اما موهایش اتو دارد 

شفیعی کدکنی

شعر فوق جوابیه ای است

بر شعر زیر از شفیعی کدکنی

که در شماره فروردین مجله بخارا

منتشر شده است

ای شعر پارسی! که بـدین روزت اوفکند؟              

کانـدر تو کس نظـر نکنـد جـز به ریشخند

ای خفـته خـوار  بـر  ورق  روزنـامـــه ها!               

زار و زبـون، ذلیل و زمـین گیر و مستـمند

نه شور و حال و عاطفه،نی جادوی کلام

نی رمـزی از زمـانه و نـی پــاره ای ز پـند

نه رقـص واژه ها، نه سماع خوش حروف

نه پیـچ و تاب معـنی، بر لفظ چون سمند

یارب کجــا شد آن فــر و فــرمانـروایی ات

از  نــاف نــیل تا  لبــه ی  رود  هیـرمنـــد

یارب چـه بود آن که دل شـرق می تپیــد

با هر سـرود دلکشـت از  دجــله  تــا زرند

فردوسـی ات به صـخره ستـوار  واژه هـا

معـمـار باستانــی  آن  کــاخ  ســر بلنــد

ملاح چـین، سروده سعدی، ترانه داشت

آواز  بــر  کشــیده  بر آن  نیلـگـون  پــرند

روزی کـه پای کـوبان، رومـی فکنـده بـود

صیـد  ستارگـان  را  در کهـکشان  کمــند

از شوق هر سروده حافـظ به ملک فارس

نبض زمـانــه مـی زد از  روم  تـا  خجنـــد

فرسنـگ های فاصلـه، از مصـر تا به چین

کوتــه شدی به معــجز یک مصــرع  بلـند

اکنون میـان شاعـر و فرزند و همــسرش

پیونــد برقــرار نیـــاری به چــون  و  چــند

زیبد  کـزین  ترقــی  معکــوس در  زمـــان

از بهـر چشـم زخم، بر آتـش نهــی سپند

کاین گونـه ناتـوان شـدی انــدر لباس نـثر

بی قـرب تر ز پشکـل گـاوان و گــوسپــند

جیـغ بنـفش  آمــد  و  گــوش  زمــانــه را

آکنــد از  مـزخــرف  و  آزرد  زیــن  گـزنـــد

جای  بهـار  و ایـرج  و  پــرویــن  جـــاودان

جـای فـروغ و سهـراب و امیــد  ارجــمنــد

بگرفـت یافــه های گـروهی گــزافه گـوی

کلپـتره هـای جمعـی در جـهل خود به بند

آبشـخور تــو بود، همــاره ضمیــــر خلــق

از  روزگار  (گـاهـان)  وز روزگــار  (زنــــد)

واکـنون سخنـورانت یک سـطر خویـش را

در یـاد  خـود ندارنـد  از زهــر  تـا بـه قنــد

در حیرتـم ز خاتــمه ی شـومــت ای عزیز

ای شعر پـارسی! که بدین روزت اوفکند؟

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

تمامی حقوق این سایت متعلق به شخص لیلا صادقی است و هر گونه استفاده از مطالب فقط با ذکر منبع مجاز است