یادداشت

دو شعر از سمیرا کرمی

 

----1-----------

سمیرا کرمی

شک نکن

به من

به زنی که از تابستان

خیس و خزه بسته به تنهایی اش می­خزد

                        جایی باران باریده است

                         و مثل تمام صحنه های قتل

                                همه ردها

                                 به دوست داشتن تو می­رسد              

که هر شب

به صحنه جرم مشترکمان برمی­­گشتی

                  درست روبروی پنجره ای که خواب ماه دیده بودی

               و از رودهای فاصله

                                 قایقی خالی  گذرمی­کرد

                                         با بادبانی از دستمالهای مخمل آبی

                                                               شک نکن به من

                                                                            به این لباسهای کاغذی خیس

                                                                         حتی وقتی در صفحه حوادث غرق می شوی

----2---------

بین تهران و طهران

شهری ست که نیست

و مردمی که ساکن خودشانند

بین  خود و بیخود

دره­ای ست

که تا به خود بیایی

از خود بروی

به باد

و زنان تو را

به موهایشان دعوت کنند

 و سکوت را به لبهایشان

و بوسه هایی که مچاله می­شود در دستمال کاغذی

                                              بر صندلی خالی   

                                                               که به من نمی­رسید

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

تمامی حقوق این سایت متعلق به شخص لیلا صادقی است و هر گونه استفاده از مطالب فقط با ذکر منبع مجاز است