چشمم پنجره اي كه باز شده توي اين داستان. آن طرف پنجره هرچه هست تويي! پنجره روي ديواري از خانه اي در طبقه اول عمارتي دوازده طبقه وسط چهاراهي.

    آن طرف من، تو مي خندي، مي تابي، فكر مي كني، مي‌وزي، قدم مي زني، مي باري،

    به رفت و آمدنت پنجره مي شوم. سحر از پشت پنجره ام باز مي شود. بالا مي آيي. ابرهات از نگاهت مي گذرند و پرنده هات در تو فرو مي روند. مي وزي و پرده ام را كنار مي زني. پرنده اي از تو مي آيد در من روي تاقچه ام و درونم را مي پايد. درونم خانه اي است كه اهلش خواب. ساعت پنج مي شوي و درونم را زير و رو مي كني. پدر بلند مي شود و مي گويد: امروز دوشنبه است؟ چرا همه خواب مونده اند؟ مگه سر كار نمي رن؟ مادر توي آشپزخانه و دارد صبحانه را روي ميز مي چيند و مي گويد: همه رفته ان. فقط تو خواب موندي. دلم نيومد بيدارت كنم. پدر و مادر مي نشينند سر ميز صبحانه و زنگ خانه زنگ. پدر مي گويد: اگه تعميركار بود، من نيستم. مادر گوشي را بر  مي دارد. نيست. بله.  مي گم بياد تصفيه كنه. مي آد. شما عصباني نشين. گرفتاره. آقا بده تو كوچه داد و بيداد راه انداختين. صداتون رو بياريد پائين. خجالت بكشيد. اين حرفا چيه؟ پدر عصباني مي شود و گوشي را از دست زن مي گيرد. چي مي گي مرتيكه؟! خب دو روز صبر كني مي ميري مگه؟ اصلاً نمي خوام تصفيه حساب كنم، چي مي گي؟ مگه زوره؟ گرون حساب مي كني، دم به دقيقه هم مي ياي در خونه هارت و پورت مي كني؟

   آفتابت مي آيد وسط آسمانت. من فقط پنجره اي هستم با سهم كمي از روشني. روشنيي كه از تو مي آيد درونم. روشن نمي شوم، فقط خطي از روشني از اتاقم  مي گذرد و اتاق تاريك ترم را تاريك. همه از صبح تا شب كار. پدر صبح تا ظهر نامه بر و ظهر تا شب گل فروش. مادر صبح تا ظهر معلم مدرسه و ظهر تا شب آشپز رستوران. دختر صبح تا ظهر منشي شركت بازرگاني و ظهر تا شب پيشخدمت و شب تا صبح خانم. پسر براي تحصيلات رفته اروپا. هيچكس توي خانه نيست كه بيايد كنار پنجره و آسمانت را نفس. شب. همه آمده اند خانه و هر كس تنهايي شامي خورده و خوابيده. چشمم هنوز باز مانده و تو را مي بينم كه توي خودت فرو رفته اي يا در كسي كه ضميري ندارد و تو را خطاب مي كند.

    من پنجره اي روي ديواري از خانه اي در طبقه اول عمارتي دوازده طبقه وسط چهارراهي. اهل خانه خواب و پدر از روي استيصال ديوار را به كسي واگذار كرده و سقف را به كسي و زمين را به كس ديگري و اثاث را به ديگري و اتاق را به آن كس و آشپزخانه را اين كس و پرده ها و شير آب را به آن و ستون ها را به آن ديگري و هواي خانه را به اين و هر چيزي را به يكي و صداي بوق ماشين ها سكوت را برده و هر كدام از طلبكارها آمده سهمش را ببرد و طبقه هاي رويي مانده اند حالا كه طبقه اول هر قسمتش را كسي مي برد، چرا آنها بايد  ب

                                                                                          ر ي

                                                                                     ز ن   

                                                                                                                      پا   ئين

                                             بي اينكه كسي نظرشان را درباره پا

                                                                                          ئين

                                                                                  ر ي

                                                                        خ  ت

                                                                                         ن

                                                                                   پر 

                                                                      سي ده

                                                               باشد و                  هر

                                                                                    كس

                                                                          ط ب ق        ط ب ق

                                                                              س   هـ    مـ    ش

                                                                                            را

                                                                                 مـ ي     ب

                                                                                          ر  د

                                                                                     و

                                                                    تنها چيزي كه از من مي ماند

                                                                                         تويي.

 

---

وقتم کن که بگذرم

برج حوت، شب دوازدهم، داستان دوم (ادامه)
لیلا صادقی

این مطلب را به اشتراک بگذارید

 

دیدگاه‌ها  

 
0 #3 پنجه ای 1391-09-25 14:41
خواستم به هر صورت عرض کنم این بحث ها و این بچه بازی ها متوجه من نیست و پدر من نیز مطمئنم روحش از این جانب داری ها خبر ندارد. این که عده ای سن و سال را مطرح کرده اند کار قشنگی انجام نداده اند. من به خانم محمدی هم ایمیل زدم و از ایشان خواستم که وجه ی فرهنگی و ادبی ما را با این جانب داری های بی مورد خراب نکنند. کاسه ی داغ تر از آش می شنود بعضی ها. یک مقاله و این همه حاشیه معلوم نیست برای چیست. هر کس ادعایی دارد نظری دارد بنویسد
نقل قول کردن
 
 
0 #2 دبیر سایت 1391-09-25 11:16
دوست گرامی. اینجانب داعیه شعر توگراف ندارم و بر روی کارهایم هم اسمی نمیگذارم. همینطور که قبلا اشاره شد، ایراد اینجانب به ماهیت بیانیه شعر توگراف است. در ضمن کارهایی که تصویر و کلمه در کنار هم باشند در دنیای مجازی امکان انتشار چندانی ندارند و باید از نشر نیلوفر تهیه شوند. هرچند تا سه ماه قبل هر سه کتابم قابل دانلود بودند و به تازگی از دسترس خارج شده اند.
در صورتی که از بنده توهینی سر زده، عذرخواهی میکنم، اما آنچه برایم ناخوشایند بود، نامهای مختلف با یک آی پی یکسان بود که به شکلهای مختلفی بحثهایی را مطرح می کرد که اساس و بن نداشتند از جمله سن و سال و از جمله تغییر تاریخ بیانیه بر روی وبلاگ در تاریخ 24 آذرماه 1391 و الی آخر. به هرحال امیدوارم در کارهایمان دقیق تر و با وسواس بیشتری عمل کنیم. موفق باشید
نقل قول کردن
 
 
0 #1 مزدک پنجه ای 1391-09-25 08:59
من از شما این نمونه را یافتم. هر چه دقت کردم رابطه ی شعرتوگراف را با این نمونه نمی توانم درک کنم. لاجرم فکر می کنم اساسا تعریف گویاتوگراف شما با شعرتوگراف فرق داشته باشد.اگر که همه ی کارهای شما ساختاری این چنینی داشته باشند. یادم است مصطفی مستور یک داستان داشتند که از اشکال نرم افزار چت استفاده می بردند باز می توانم ادعا کنم آن کارها را می توان نزدیک به شعرتوگراف دانست اما نمونه ی ارائه شده در این داستان هر چه هست از جنس شعرتوگراف و تئوری آن نیست.ضمن این که در شعر این نوع کارها نمونه های بسیار دارند. در کتاب گونه‌های نوآوری در شعر معاصر ایران، نشر ثالث، تهران، ۱۳۸۳.من موارد مشابه این نوع کا را زیاد دیده ام.البته تشابه مهم نیست مهم افزودن بر ظرفیت های یک ایده است.ضمن این که پاسخ شما بخش مطلب خود را نوعی توهین به خودم و خانواده ام تلقی می کنم که نه زیبنده ی شماست و نه زیبنده ی ... این را در آن محیط نگفتم چون احساس کردم صورت خوشی نداشت.می توانید این پیام را منتشر نکنید
نقل قول کردن
 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

نام:

ایمیل: