درباره آثار

شوریدن از تمام روزها - سپیده جدیری

 

سپیده جدیری

شوریدن از تمامِ روزها

           به تمامِ روزها

و برقراریِ ارتباطِ سیاه شده

                        به در و دیوار.

باید شروع کنم

به قرمز قرمز درآوردن از تَن،

و همیشگی نیست

  همیشگی نیست؛

چنگ است این زدن به بیرون و درونِ من.

  • ‘‘

مثلِ قطع شدن از همه چیز

                            به همه چیز

مثلِ قبر شدن‌های مکرّرالقبور

و آنچه از قبرستان به حالتِ قبل برمی‌گردد.

  • ‘

«بارِ دگر روزگار» بگذرد   بگذرد

                          به آنچه در شُرُف است.

  • ‘

در شُرُف است بادِ لحظه‌ی غَمشاد

در شُرُف است گوشی که سرد می‌شنود

در شُرُف است چکّه‌های دنده‌های آوازینِ من.

و شباهت‌ها

شباهت‌های کمرشِکن

با صورتی که شکست و بزرگ شد

شُدن، شُدها، شُدیدَن

                در شُرُف است.

  • ‘

خسته است شعر و واشعر

در بیشترین جای تَنَم

شرق خسته است در چهار طرف

و در بلندترین شرایطی که می‌رود

                              چندین بار

                              چندین بار

به مَردترین جای شما

به "هَپی"ترین جای "اِند".

پس می‌سپارمتان

به لَم‌ترین خدای دو عالم

و داده شدن به هر لَمی

               که در شُرُف است.

  • ‘

در شُرُف است آنچه در شُرُف است،

و آنچه به سرعتِ برق

به رنگ‌های بی دریغِ من

می‌زند تنه‌ای سیاه   سیاه

و آنچه به جای همه چیز

            همه چیز می‌شود

تگرگ در سکوتِ ماشه‌ای‌ام

تگرگ در سکوتِ ماشه‌ای‌ام

تگرگ در سکوتِ ماشه‌ای‌ام

                             است.

خوابتان آکنده

صدایتان ساینده

شاشتان سَرزِنده

                 باد.

شروع: ساعات اولیه‌ی بامداد اول ژانویه 2013

ویرایش نهایی: شامگاه 4 فوریه 2013.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

تمامی حقوق این سایت متعلق به شخص لیلا صادقی است و هر گونه استفاده از مطالب فقط با ذکر منبع مجاز است