درباره آثار

تونیک صورتی - مهری بهرامی

شب آخر بعد از این که از همه اهل محل خداحافظی کرد ه بود از درخت توت قدیمی قول گرفت که هرگز برایش ازآن حجله های سرخ که آن روزها به تنه قویش آویزان می کردند ، نبندد.هر جوانی که توی محل شهید می شد اول بار از همین درخت توت می فهمیدی.آن موقع، پیچ کوچه یک طوری گرد می شد طرف درخت که می توانستی بدون اینکه دیده شوی از فرعی افقی که کوچه را قطع می کردتا ته کوچه را دید بزنی.آن سال تابستان که هرچه رفته بود وقت وبی وقت نبش کوچه کشیک کشیده بود ندیده بودش .تابستان شروع نشده امتحانات خرداد که تمام می شد،نزدیک غروب بچه ها می ریختنند توی کوچه که اسمش را محلی ها،کوچه بهداری گذاشته بودند.بغل درخت توت، زمینی به اندازه یک دایره بزرگ ول بود که نه جز کوچه حساب می شد ونه به خیابان فرعی کاری داشت .                                                                                            

.اوایل فقط یکی، دونفر دوچرخه داشتند، اماسالی دو سه تا دوچرخه اضافه شده بود، طوری که دم غروب محال بود چندتایشان توی دایره درحال دور زدن نباشند.                                                                                     

 حالا که سالها گذشته بود ،هنوز به دفعه آخری فکر می کرد که دیده بودش. قدکشیده بود،حتی از روپوش مدرسه هم توانسته بود ببیند که این طرف وآن طرف ردیف دکمه ها دیگر صاف ویک دست نیستند .رفتارش از آن بچه گی مطلق در آمده بود.یک چیزی میان زنانگی بود وته مانده کودکی.سربازی رفتنش که حتمی شد،خدا خدا کرد باآن تونیک صورتی که حتما برایش تنگ شده، هوس کند، بیاید دوری با دوچرخه اش بزندو وقت بی حواسیش یک برانداز حسابی از همه چیز بکند.تا شب آخر هم کشیک دادن بی فایده بود،                                  

.قانون محل همین بود .دخترها که از بچه گی در می آ مدند،برعکس پسرها که مدام کوچه را گز می کردند باید توی خانه می ماندند .                                                                                                                          

حالا بعد از سالها همه چیز فرق کرده بود. نه دیگر دخترها توی خانه می ماندند ونه زمین بغل درخت توت آن طورمانده بود. وقت رفتن باورش نمی شد که حجله اش را به درخت توت آویزان نکنند اما آویزان نکرده بودند.

دم غروب که راه می افتاد توی کوچه ،از صدای دعوا وبازی بچه ها خبری نبود .صدای سرسام آور ماشین بود وماشین .حاشیه دور درخت آن قدر کم شده بودکه وقت چرخیدن دورش عصای سفیدیا به درخت می خورد یا به نرده آهنی که درخت را از خیابان جدا می کرد .به اندازه یک باغچه کوچک مانده بود وبقیه افتاده بود،کنار خیابان فرعی که پهن شده بودتقریبا مثل یک اتوبان.                                                                           

 بعداز هشت سال از هر چیز وهرکس که سراغ می گرفت سر جایشان نبودند، حتی بهداری که بعداز حمله هوایی باخاک یکی شده بود حالا یک مرکز بزرگ بهداشتی بود که خانه های دور وبرش را هم شهرداری خریده بود واضافه کرده بود به بهداری .                                                                                            

همان روز های اول از خانه های دور بهداری، خودش را خبر دار کرده بود. فهمیده بود خانه آنها ترکش خورده وبخاری نفتی شعله ور شده، تا نیروهای مردمی وامداد رسیده بودند آتش کار خودش را کرده بود وآن دخترک تونیک صورتی حسابی سوخته بود .یکسالی در بیمارستان سوانح سوختگی گذرانده بود.اهل محل مدام بهش سر زده بودند .مادرش گفته بود یک بارکه برای تعویض باندها کمک پرستار کرده بود تا سه شب مثل دیوانه ها خوابش نبرده.گفته بود؛ا ز آن بدن بلوری، یک مشت گوشت سیاه وسرخ مانده که یک جایش روی هم آویزان شده ویک جای دیگرش را آن قدر دکترها کشیده اند که سرخ سرخ است وانگار می خواهد پاره شود .درست سال دیپلمش این اتفاق افتاده بود .حتما آن سال بدنش زنانه تر شده بود .                                                          

آن موقع ها اسیر بود وکسی از اسارتش خبر نداشت. بدشانسیش همین شد وگرنه شاید چشمهایش معالجه شده بود .اما بعد از این همه سال این فکرها چه فایده داشت .اوایل همه مخالفت کردند. مادرش می گفت: این بدن که من دیدم حتما بعدها عفونت می کند وکار دست تو وخودش می دهد .اما اواصلا نظر کسی را نخواسته بود. هر چه دلشان خواست بگویند.                                                                                                                

شب اول هیچ کدامشان حرف نزدند، اما بعدها فهمیده بود لمسش که می کند عذاب می کشد.ان دخترک تونیک صورتی  حالا آن قدر بزرگ شده بودوتودار، که به رو نیاورد. اما زن وشوهری یک جای بی فاصله است که آدم همه چیز را می فهمد .                                                                                                             

حالا گاهی یک چرخ کوتاه دور درخت توت قدیمی می زدند وهردو شاد می شدند از یاد آن دخترک تونیک صورتی که وقت دور زدن توی دایره یکبار هم ازنگاه آن پسر چشم عسلی وخجالتی  دور نمانده بود.        

                                                                                                                             

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

تمامی حقوق این سایت متعلق به شخص لیلا صادقی است و هر گونه استفاده از مطالب فقط با ذکر منبع مجاز است